محوطه تاریخی تخت شیرین در 6 کیلومتری جنوب شرقی بیستون و 5/1 کیلومتری سه راهی سرماج  به پل شاهی واقع شده است . وجه تسمه این محل برگرفته ازتخته سنگ بزرگی است که در این محوطه قرار دارد .

این بلوک سنگی به ابعاد 3*10/3متر وضخامت متوسط40*50 سانتیمتر است . محوطه مذکور درسال1311 به شماره ثبت 27 در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است . این محوطه به طول تقریبی 2 کیلومتر وعرض یک کیلو متر از چندین تپه بزرگ وکوچک تشکیل شده است . در سطح این محوطه بقایایی از آثارمعماری دوره ساسانی وسده های نخستین اسلامی قابل رویت است که شامل بلوک های سنکی تراشیده ودیوارهای ساخته شده از لاشه سنگ وملات گچ است . از آنجایی که کاوش های باستان شناختی در این محوطه صورت نگرفته لذا نمی توان در مورد کارکرد و زمان دقیق ساخت این سازه ها اظهار نظر قطعی کرد .

بسیاری از مورخین وجغرافیانویسان ایرانی وعرب سده سوم هجری به بعد چون ابن فقیه ، ابن رسته ابودلف ، اصطخری ویاقوت حموی در نوشته های خود از این محوطه  به نام شهر ((ابو ایوب ))یاد کرده اند . به اعتقاد برخی از انها ، ابو ایوب کنیه یکی از مردان قبیله ((بنی جرهم )) بوده که دستور ساخت این شهر را داده است . مورخان مذکور اظهار می کنند ((کردان حسنویه )) که یکی از حکومت های محلی قدرتمند سده چهارم هجری در غرب ایران بوده ، بخش هایی از بنا های این شهر را تخریب کرده و با آن دژبزرگ ومستحکم سرماج را ساخته اند که مقر بدر بن حسنویه بوده است . بقایای این دژ اکنون در زیر بافت روستای سرماج  قابل رویت است که در فاصله 5 کیلومتری محور تخت شیرین قرار دارد .